Włodzimierz Pianka

Włodzimierz Pianka (ur. 9 sierpnia 1937 r. w Wołominie, zm. 17 listopada 2022 r. w Warszawie) był polskim językoznawcą i profesorem nauk humanistycznych, specjalizującym się w macedoństwie. Wykładał na Uniwersytecie Śląskim oraz w Instytucie Slawistyki Zachodniej i Południowej Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Był członkiem Macedoniskiej Akademii Nauki i Sztuki.

W latach 1959–1967 był pierwszym lektorem języka polskiego na Uniwersytecie Świętych Cyryla i Metodego w Skopje, gdzie opracował podręcznik dla studentów macedońskich oraz dwie prace naukowe: toponomastikata na Ochridsko-prespanskiot bazeni i Macedońskie imiona osobowe kotliny Azot. W latach 1979–1981 kierował Zakładem Filologii Słowiańskiej, którym przekształcił go w Katedrę Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Śląskiego. Z chwilą wybuchu stanu wojennego w 1981 roku pozostał w Austrii, podejmując pracę naukową na Uniwersytecie Wiedeńskim. Odznaczony Medalem za Zasługi dla Republiki Macedonii. Został pochowany na cmentarzu parafialnym przy ul. Kościuszki w Piasecznie.

Jego żoną była dr Agnieszka Hofman-Pianka (ur. 3 września 1953, zm. 2 sierpnia 2003), slawistka i dziennikarka współpracująca m.in. z Radiem Wolna Europa i Katolicką Agencją Informacyjną. W 2003 r. obroniła pracę doktorską Socjolingwistyczne aspekty współczesnego języka bośniackiego. Oboje małżonkowie byli wolontariuszami Fundacji im. Brata Alberta. Mieli dwoje dzieci: Jędrzeja i Joannę.