Tadeusz Wyrzykowski
Biografia
Tadeusz Wyrzykowski urodził się w 1925 roku w podwarszawskim Wołominie. Był artystą plastykiem, malarzem i rzeźbiarzem oraz żołnierzem Armii Krajowej i uczestnikiem Powstania Warszawskiego (grupa artyleryjska Granat, pseudonim Paleta).
Po wojnie rozpoczął studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, a następnie na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie w 1951 roku uzyskał dyplom na kierunku rzeźby (specjalizacja rzeźba architektoniczna) oraz ukończył IV rok malarstwa. Pod koniec studiów pracował w Biurze Projektów prof. Syrkusa, prowadząc pracownię projektowo-modelarską do listopada 1949 roku. W latach 1950–1951 był asystentem w ASP na Wydziale Rzeźby.
W latach 1952–1954 wykonywał rekonstrukcje zniszczonych w Powstaniu Warszawskim ornamentów, rzeźb i sztukaterii w kościele św. Antoniego z Padwy na Czerniakowie w Warszawie, prowadząc prace razem z zespołem malarzy. Wykonywał także modele gipsowe i makiety na wystawy dla Przedsiębiorstwa Wystaw i Targów. Był autorem rzeźby Najstarsza pracownica Zakładów Jedwabniczych w Miałanówku, która prezentowana była na wystawach, a ostatecznie trafiła do magazynu Ministerstwa Przemysłu Lekkiego.
W 1956 roku został pracownikiem Państwowego Przedsiębiorstwa Pracownie Sztuki Plastycznych, gdzie prowadził realizacje pomników i rzeźb; uczestniczył w budowie warszawskich pomników Chopina, Moniuszki, Bogusławskiego, Nike i Witosa. Równocześnie realizował liczne projekty i wykonawcze pomników, popiersi, tablic pamiątkowych i kwater cmentarzy wojennych. Najważniejszą realizacją była projektowana i budowana od 1960 roku kwatera i pomnik na Cmentarzu Powstańców Warszawy.
Poza Warszawą projektował pomniki w Trojanowie, Ciechanowie, Makowie Mazowieckim, Przasnyszu, Błoniu, Dzieci Zamojszczyzny w Siedlcach, w Łazach i wielu innych miejscach. Był członkiem zespołu kierującego budową pomników na Majdanku (według projektu Wiktora Tołkina) w latach 1969–1970. W 1969 roku koordynował także budowę monumetu Walk i Męczeństwa na Starym Rynku w Bydgoszczy. Do Bydgoszczy trafił pomnik przeznaczony pierwotnie dla uczczenia bohaterów warszawskiego getta.
Z ramienia Urzędu Rady Ministrów w 1972 roku koordynował budowę pomnika Żołnierza Polskiego i Antyfaszysty Niemieckiego w Berlinie Wschodnim. W 1975 roku był kierownikiem zespołu montującego tablice pamiątkowe w obozach zagłady na terenie Austrii (Mauthausen, Melk, Hartheim i inne).
Od czasu przejścia na emeryturę kontynuował malowanie, projektowanie i nadzór autorski nad swoimi wcześniejszymi pracami aż do śmierci.