Tadeusz Gembicki
Biografia
Urodził się 22 lipca 1928 roku w Wołominie jako syn Kazimierza (1891–1947), udziałowca huty szkła „Praca” w Wołominie, i Ewy z domu Janoch (1899–1970).
W latach 1934–1941 uczył się w szkole powszechnej w Wołominie, a do 1943 w Miejskim Gimnazjum Kupieckim w Warszawie; następnie pracował w wołomińskiej hucie szkła. W młodości był mistrzem Warszawy w zapasach. W 1948 ukończył liceum administracyjne w Warszawie, zdając maturę.
Od 1949 w Szkolnej Kompanii Oficerów Rezerwy Piechoty nr 4 w Szczecinie, we wrześniu 1950 przeniesiony do rezerwy; został urzędnikiem w Biurze Projektów Przemysłu Szkła w Wołominie, które w 1951 zostało przemianowane na Biuro Projektów Przemysłu Lekkiego Oddział w Wołominie. Od czerwca 1951 ponownie w służbie czynnej, został przydzielony do 33 battalionu obsługi lotniska na stanowisko dowódcy plutonu wartowniczego. Od listopada 1951 do lutego 1952 odbył Kurs Administracyjno-Sztabowy w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie.
Od jesieni 1952 pełnił służbę w sztabie 9. Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego w Malborku jako pomocnik szefa wydziału operacyjno-wywiadowczego do spraw operacyjnych, a od października 1952 pełniący obowiązki starszego pomocnika do spraw operacyjnych szefa tego wydziału. Od stycznia do października 1953 ukończył Kurs Doskonalenia Oficerów przy Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie, po czym został szefem sztabu 25. pułku lotnictwa myśliwskiego OPŁ w Pruszczu Gdańskim.
Od stycznia 1955 w Dowództwie Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju, gdzie był kolejno starszym pomocnikiem szefa wydziału operacyjnego Oddziału Operacyjnego Lotnictwa (1955–1959), starszym pomocnikiem szefa wydziału operacyjnego Oddziału Operacyjnego (1959–1960) i szefem wydziału koordynacji i organizacji ogólnej (1960–1961). W latach 1961–1966 studiował w Wojskowej Dowódczej Akademii Obrony Powietrznej w Kalininie w ZSRR. Po ukończeniu studiów objął stanowisko szefa wydziału planowania operacyjnego i organizacji współdziałania Oddziału Operacyjnego w Dowództwie Wojsk OPK, a od listopada 1968 szefa Oddziału Operacyjnego w tym dowództwie.
Od jesieni 1969 szef sztabu i zastępca dowódcy 3. Korpusu Obrony Powietrznej Kraju we Wrocławiu. We wrześniu 1972 został p.o. szefa sztabu, a we wrześniu 1974 szefem sztabu i zastępcą dowódcy Wojsk OPK. 1 października 1974 mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL prof. Henryk Jabłoński w obecności I sekretarza KC PZPR Edwarta Gierka. W styczniu 1975 przeniesiony na dowódcę 3. Korpusu OPK we Wrocławiu, a w maju 1977 ponownie na zastępcę dowódcy – szefa sztabu Wojsk OPK.
Od maja 1985 główny specjalista Kierownictwa Sztabu Generalnego WP w Warszawie. W latach 1984–1989 był także nieetatowym pracownikiem naukowo-badawczym Instytutu Badań Strategiczno-Obronnych Akademii Sztabu Generalnego WP w Warszawie. W kwietniu 1989 mianowany attaché wojskowym, morskim i lotniczym przy Ambasadzie PRL w Hawanie z jednoczesną akredytacją w Nikaragui. Misję zakończył w lipcu 1991 w związku z zawieszeniem funkcjonowania atašatu w Hawanie. Na podstawie rozkazu personalnego MON z 13 sierpnia 1991 formalnie przeniesiony w stan spoczynku, wkrótce potem zmarł w Poznaniu i został skreślony z ewidencji oficerów WP. Został pochowany 4 października 1991 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera BII-7-2).
W okresie gdy dowodził 3. Korpusem OPK, korpus otrzymywał najwyższe oceny w tym rodzaju sił zbrojnych. Jako szef sztabu Wojsk OPK był współautorem wszystkich ćwiczeń na szczeblu Wojsk OPK oraz ćwiczeń na szczeblu MON i Układu Warszawskiego. Koordynował sprawy współdziałania systemów OPK Polski i krajów sąsiednich (członków Układu Warszawskiego), a także systemów kontroli ruchu lotniczego. Był koordynatorem prac związanych z opracowaniem programów szkolenia dla wojsk wyposażanych wówczas w nowe systemy uzbrojenia, między innymi samoloty myśliwskie MiG-21-bis i MiG-23 oraz zestawy rakietowe S-200 Wega.
W trakcie wieloletniej służby w ludowym Wojsku Polskim otrzymywał awanse na kolejne stopnie wojskowe: chorąży (1950), podporucznik (1952), porucznik (1953), kapitan (1954), major (1959), podpułkownik (1966), pułkownik (1970), generał brygady (1974).