Marek Stanisław Solarczyk
Biografia
Urodzony 13 kwietnia 1967 w Wołominie w rodzinie Henryka i Marianny z domu Kruk, Marek Solarczyk ukończył Technikum Samochodowe im. Czesława Orłowskiego w Warszawie, zdobywając tytuł technika mechanika o specjalności pojazdy samochodowe. Następnie studiował w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie (1986–1992) i uzyskał magisterium na Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie. 4 maja 1991 został wyświęcony diakonem, a 28 maja 1992 w katedrze św. Floriana w Warszawie przyjął święcenia prezbitera.
W 1999 uzyskał doktorat z nauk teologicznych w zakresie historii Kościoła na Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie. W latach 1992–1993 pracował jako wikariusz w parafii św. Feliksa z Kantalicjo w Warszawie, a od 1993 do 2003 w parafii katedralnej św. Michała Archanioła i św. Floriana Męczennika w Warszawie. Przez dwa lata był rezydentem w tej parafii, a w 2009 został proboszczem parafii katedralnej. Od 1993 do 2021 pracował jako katecheta w Liceum i Gimnazjum im. Króla Władysława IV w Warszawie.
W latach 1993–1996 był rzecznikiem prasowym kurii biskupiej i korespondentem Katolickiej Agencji Informacyjnej. W 1996 objął funkcję ceremoniarza kapituły katedralnej. Podczas I Synodu diecezjalnego kierował komisją liturgiczną. Został przewodniczącym zespołu ds. duszpasterstwa ogólnego, a także wszedł w skład komisji ds. sztuki i budownictwa kościelnego oraz ds. studiów. Otrzymał również zadanie zorganizowania Diecezjalnego Archiwum Akt Starych. W 2007 objął funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Historycznej Metropolii Warszawskiej. W 2006 otrzymał godność kanonika honorowego Kapituły Katedralnej Warszawsko-Praskiej.
Został wykładowcą historii Kościoła w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Warszawsko-Praskiej i w Prymasowskim Instytucie Życia Wewnętrznego. W latach 2005–2009 pełnił urząd wicerektora Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Warszawsko-Praskiej. Współpracował z Wyższą Szkołą Humanistyczną w Pułtusku, Wydziałem Dziennikarstwa i Nauk Politycznych oraz Ośrodkiem Studiów Wschodnich na Uniwersytecie Warszawskim, a także Archiwum Miasta Stołecznego Warszawy i Komisją Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. W 1999 został członkiem Warszawskiego Towarzystwa Teologicznego.
8 października 2011 papież Benedykt XVI mianował go biskupem pomocniczym diecezji warszawsko-praskiej ze stolicą tytularną Hólaru. Święcenia biskupie otrzymał 19 listopada 2011 w katedrze św. Michała Archanioła i św. Floriana Męczennika w Warszawie. Jako dewizę biskupią przyjął słowa Omnia possibilia credenti. W 2011 objął urząd wikariusza generalnego diecezji i był prepozytem kapituły katedralnej w latach 2011–2021.
4 stycznia 2021 papież Franciszek mianował go biskupem diecezjalnym diecezji radomskiej; ingres do katedry Opieki Najświętszej Maryi Panny w Radomiu odbył się 27 stycznia 2021.
W ramach prac Konferencji Episkopatu Polski pełnił m.in. funkcje delegata ds. powołań (2012), delegata ds. Działalności w Polsce Kirche in Not (2014) i delegata ds. Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, a także przewodniczącego Rady ds. Duszpasterstwa Młodzieży (2016). Był krajowym asystentem Akcji Katolickiej (2013–2016) i brał udział w pracach zespołów ds. dialogu z Wspólnotą Kościelną Luterańsko-Augsburską, kontaktów z Polską Radą Ekumeniczną, Duszpasterstwem Powołań, Komisją Duchowieństwa, Wychowania Katolickiego i Radą Nadzorczą Fundacji Opoka. W 2018 wziął udział w sesji Synodu Biskupów o młodzieży.
W 2014 odznaczony Medalem Komisji Edukacji Narodowej.