Andrzej Poppe
Biografia
Andrzej Poppe (12 lipca 1926 w Wołominie – 31 stycznia 2019 w Warszawie) był polskim historykiem i bizantynologiem, profesorem Uniwersytetu Warszawskiego, specjalizującym się w historii średniowiecznej Rusi i stosunkach Bizancjum-Rus.
Pochodził z Kresów Wschodnich. W czasie II wojny światowej był członkiem Armii Krajowej, a po aresztowaniu w latach 1944–1946 pracował jako górnik w ZSRR. Po wojnie odbył służbę wojskową w latach 1947–1949, a następnie był słuchaczem Uniwersytety Studium Przygotowawczego w Łodzi w okresie 1949–1950. Magister historii na UW uzyskał w 1955. Doktorat (Legenda o Borysie i Glebie na tle Historiografii staroruskiej XI w.) obronił 29 listopada 1960 pod kierunkiem Aleksandra Gieysztora, habilitacja nastąpiła tamże w 1969.
Profesor nadzwyczajny – 1987, profesor zwyczajny – 1992. Zatrudniony w Instytucie Historii UW od 1959 kolejno jako starszy asystent, adiunkt 1961 w Katedrze Historii Polski do XVIII w. Od 1969 docent w Zakładzie Historii Narodów ZSRR i Słowiańszczyzny oraz w Zakładzie Nauk Pomocniczych Historii. W okresie 1955–1959 był asystentem w Instytucie Historii Kultury Materialnej PAN.
Visiting professor na uniwersytetach w Moskwie (1976), Münster (1978–1979), Frankfurcie nad Menem (1983), University of California, Los Angeles (1986), Heidelbergu (1992), Moguncji (1995), Kioto (1998); Dumbarton Oaks fellow na Uniwersytecie Harvarda (1973–1974 i 1985–1986) oraz All Souls College fellow na Uniwersytecie Oksfordzkim (1988).
Jego artykuły ukazywały się w czasopismach Byzantinorossica i Harvard Ukrainian Studies. Był autorem haseł do Słownika Starożytności Słowiańskich oraz Oxford Dictionary of Byzantium. Jego żoną jest historyk Danuta Poppe (ur. 1932). Jego uczniami są Hieronim Gralai i Adrian Jusupović.
Wybrane publikacje i przekłady obejmują m.in. przekłady A. E. Kunina i Borysa Grekowa oraz redakcje i prace z zakresu historii staroruskiej; The Rise of Christian Russia (Collected Studies 157, 1982) oraz inne prace z zakresu badania Rusi i Bizancjum.