Albin Siwak
Biografia
Albin Siwak urodził się 27 stycznia 1933 roku w Wołominie. Okres okupacji spędził wraz z rodziną w Warszawie; w 1944 roku został ranny, w wyniku wybuchu granatu stracił oko i palce. Po zakończeniu wojny wyjechał na Ziemie Odzyskane, gdzie w wsi Lutry Józef Siwak otrzymał stanowisko wójta. Ukończył siedem klas szkoły podstawowej. W 1950 roku wyjechał do Warszawy. Został skierowany do brygady murarskiej na MDM-ie. Szybko stał się przodownikiem pracy i awansowano go na brygadzistę w Zakładzie Robót Montażowych Kombinatu Budownictwa Miejskiego Warszawa-Wschód. Należał do Powszechnej Organizacji Służba Polsce. Zmarł w 2019 roku.
Polityczna działalność Albin Siwak zaczęła się od członkostwa w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W PZPR związał się z nieformalną narodowo-komunistyczną frakcją moczarowców. Był delegatem na VIII, IX i X Zjazd PZPR. Od 1972 do 1981 pełnił funkcję I sekretarza POP w Zakładzie Robót Montażowych Kombinatu Budowlanego Warszawa-Wschód (pracował tam od 1953). Był członkiem Komitetu Warszawskiego, a od 1978 roku należał do jego egzekutywy. 6 października 1980 roku został zastępcą członka Komitetu Centralnego PZPR. Był członkiem Komitetu Centralnego PZPR od lipca 1981 do stycznia 1990.
W latach 1981–1986 był członkiem Biura Politycznego PZPR. W latach 80. XX wieku był przedstawicielem frakcji dogmatycznej obok m.in. Tadeusza Grabskiego, Stefana Olszowskiego, Stanisława Kociołka i Mirosława Milewskiego. Po tzw. karnawale Solidarności przestał odgrywać pierwszoplanową rolę w partii. W latach 80. był przeciwnikiem i krytykiem Solidarności, oskarżał jej członków o przestępstwa i posiadanie dużych majątków. Twierdził, że w reżimowych związkach zawodowych powstały specjalne jednostki do tłumienia oporu społecznego. Wspominał również o Komitecie Ocalenia Narodowego na czele z Wojciechem Jaruzelskim i Czesławem Kiszczakiem. Uważał, że niektórzy robotnicy popełnili samobójstwo pod presją Solidarności. Sam twierdził, że nie był przeciwnikiem Solidarności, bo w związku zawodowym byli także jego koledzy. Mówił jednak, że ostrzegał kolegów przed działaczami Komitetu Obrony Robotników. Miał być czołowym przedstawicielem nurtu robotniczego w PZPR i często porównywany z Mieczysławem Rakowskim; Rakowski miał go krytykować, a Siwak winą Rakowskiego. Redakcje tygodnika Rzeczywistość broniły Siwaka. Był jednym z naczelnych antysemitów w PZPR, oskarżał Rakowskiego i Stefana Bratkowskiego, że są Żydami lub wspierają Solidarność. Bronił wprowadzenia stanu wojennego, twierdząc że był kosztem błędów rządu Gierka. W 1986 roku został wiceprezesem Budowlanego Klubu Sportowego Skra i inicjatorem budowy pomnika Poległym w Służbie i Obronie Władzy Ludowej w Warszawie. W 1986 roku został pracownikiem Ambasady Polski w Libii; odwołany ze stanowiska dyplomatycznego w marcu 1990 roku przez ministra spraw zagranicznych Krzysztofa Skubiszewskiego.
Po 1990 roku Siwak był członkiem Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej, z partii usunięto go po konflikcie z Leszkiem Millerem. Krótko współpracował ze Stronnictwem Narodowym Ojczyzna. Na emeryturze zajął się pisarstwem i publicystyką, był członkiem zarządu Społecznego Komitetu Obrony Symboli Pamięci Ofiar Wojny. Pod koniec życia związał się z turbosłowianami i twierdził, że odnalazł ślady państwa lechickiego w Libii.